Dit blog gaat over het herstel van mijn moeder, Jacqueline, die vrijdag 12 juli 2013 een ernstige hersenbloeding kreeg. Ik beperk me tot de feiten aangezien anderen zelf al genoeg emoties hebben en de mijne daar niet bij nodig hebben.
DAG 6
's Middags zijn we weer langs geweest tijdens het bezoekuur. Jacqueline had haar ogen 's nachts een paar keer open gehad, met name tijdens het hoesten, maar deed ze ook vrij snel weer dicht. Tijdens ons bezoek heeft ze maar één of twee keer haar ogen geopend en ook dat was heel kort. Ze heeft helaas nog steeds flinke koorts (39 graden), maar volgens de verpleging hoort dat een beetje bij de operatie en ze maken zich daar geen zorgen om. Door de koorts is haar hartslag ook wat hoger. Verder is haar bloeddruk weer een stuk omlaag gegaan (rond de 125 i.t.t. 160 gisteren).
's Avonds was Jacqueline weer iets 'actiever'. Ze deed haar ogen soms open en volgde bewegingen, maar dat laatste deed ze niet altijd. Haar armen en benen heeft ze niet bewogen. Ze heeft wel spalken gekregen tegen spitsvoeten, maar die heeft ze niet constant om (om de twee uur worden die aan- en uitgedaan) om doorligplekken te voorkomen. Ze had nog steeds koorts. De artsen hebben gevraagd of we morgen een gesprek met ze willen hebben om alles te bespreken. We vragen iedereen gewoon thuis te blijven tijdens (in ieder geval) het eerste spreekuur. Indien er nieuws is wordt dat hier weer vermeld.
Lieve Jacqueline en natuurlijk familie,
BeantwoordenVerwijderenWat heb je iedereen laten schrikken Jac... Ik wist niet wat ik hoorde. Net als velen heb ik gehuild, van schrik, van ongeloof...
Waarom jij? En geloof me die vraag zullen heel veel mensen stellen.
Maar ik weet zeker dat je zal vechten als geen ander, voor jezelf, je man, je kinderen en iedereen die je lief hebt.
Lieve familie van Jacqueline, ik wil ook jullie heel veel sterkte wensen. Ik weet als geen ander hoe dit is. Op 8 juli 2006 heeft ook mijn moeder op 50 jarige leeftijd een hele zware hersenbloeding gehad.
De weg is lang geweest, Jacqueline kent het verhaal, ze heeft me meer dan eens aangehoord, maar hou je vast aan de hoop. Hoop doet leven! En dat is echt zo. Mijn moeder leeft nog en ook nog een goed leven. Ja, ze heeft restverschijnselen overgehouden, (rechtszijdig verlamd, afasie en epileptie) maar ze is nog altijd de lieve moeder en fantastische oma!
De weg zal lang zijn, vol ups en downs, maar zolang jullie er voor elkaar zijn weet ik zeker dat het er een stuk rooskleuriger uit zal zien dan dat het nu doet.
Lieve lieve Jacqueline, laat de moed niet zakken, wij denken allemaal aan je!
Hele dikke kus en knuffel Eva