Dit blog gaat over het herstel van mijn moeder, Jacqueline, die vrijdag 12 juli 2013 een ernstige hersenbloeding kreeg. Ik beperk me tot de feiten aangezien anderen zelf al genoeg emoties hebben en de mijne daar niet bij nodig hebben.
DAG 9
Afgelopen nacht was Jacqueline vrij actief. Ze had haar ogen veel open en bewoog veel met haar linkeram. Ze reikte zelfs met haar arm naar haar hoofd, misschien vanwege pijn of jeuk. De verpleegster is bang dat ze misschien het slangetje uit haar mond zal trekken, ondanks dat daar vanochtend nog geen aanleiding voor geweest is. Ze gaan vanmiddag een test doen om te kijken of Jacqueline zonder buisje kan ademen. Dit hebben ze gisteren ook geprobeerd maar toen ging ze te snel ademen. Mocht dat vandaag ook gebeuren en vrezen ze nog steeds dat ze het buisje uit haar mond zal halen, dan zal een polsbandje krijgen zodat ze er niet bij kan. Tijdens het bezoekuur was Jacqueline heel moe. Ze had een paar keer haar oog kort open, maar deed die ook snel weer dicht. Haar koorts is heel wisselvallig en haar bloeddruk schiet soms ineens voor korte perioden omhoog. Dit kan komen doordat ze plotseling pijn voelt. Ze heeft ook veel ontlasting (wat goed nieuws is) wat ook kan zorgen voor tijdelijke stijgingen in de bloeddruk. Ze hebben een infuus moeten wisselen omdat het niet goed meer doorliep, waardoor Jacqueline weer opnieuw antibiotica krijgt. Daarnaast worden alle infusen nu op hun plaats gehouden door verbandjes omdat de verplegers vermoeden dat ze allergisch is voor de pleisters. Jacqueline reageert niet op pijnprikkels aan de rechterkant van haar lichaam en de artsen vermoeden dan ook dat ze verlamd is aan haar rechterkant.
Toen we 's avonds langsgingen had Jacqueline een polsbandje om. Het was haar blijkbaar nog niet gelukt om zonder buisje te ademen (hoewel ze wel zelf adem haalt is haar lichaam nog niet in staat op de luchtpijp open te houden). Ze kan haar hand en arm nog wel naar haar buik bewegen, maar niet meer helemaal naar haar hoofd. Ze had nog steeds koorts, maar haar ademhaling, hartslag en bloeddruk waren goed. Naarmate we wat langer bleven hield ze haar linkeroog langer open en keek ze ook om zich heen. Ze bewoog haar hand er arm ook een aantal keer en ze bewoog zelfs haar wijsvinger een paar maal. Ze trok een paar keer haar wenkbrauwen heel ver op (waardoor ze heel verbaasd keek, maar ik denk niet dat dat de onderliggende motivatie was) en keek dan ook omhoog, waardoor haar rechterooglid een beetje openging. Dit ooglid reageert ook af en toe samen met het linker, zoals tijdens het knipperen, maar verder beweegt het eigenlijk nooit. Ondanks dat het ooglid een beetje omhoog ging bewoog haar oog niet naar beneden om te kunnen zien. Hier zit dus eigenlijk nog geen verbetering in. Jacqueline bewoog ook haar hoofd meerdere malen een beetje heen en weer. Verder is er weinig veranderd.
NOTE: excuses voor eventuele spellings-, grammatica- en typfouten. Ik lees de geschreven stukjes eigenlijk nooit terug.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten