Dag 51

Dit blog gaat over het herstel van mijn vrouw , Jacqueline, die vrijdag 12 juli 2013 een ernstige hersenbloeding kreeg

Dag 51

Vandaag had Jacqueline een rustdag, dus had ze niet veel gedaan, en voelde zich een beetje eenzaam, nu ze ze zich kan bewegen door het centrum ( wel in haar rolstoel), is er vandaag niet veel te doen.

Gelukkig kwam er vanmiddag bezoek voor haar, en hebben we bijna 2 uur lekker in de tuin gezeten, een bakkie gedronken en heeft ze samen met haar vriendin "ouwe koeien" uit de sloot gehaald.
waaruit blijkt dat ze alles nog weet van vroeger.

's-avonds zijn we met z'n drieen nog even langs geweest, en over van alles en nog wat gesproken en gelachen.

Dus weinig nieuws, want in het weekeind ligt natuurlijk alles stil.

Dag 50

Dit blog gaat over het herstel van mijn vrouw , Jacqueline, die vrijdag 12 juli 2013 een ernstige hersenbloeding kreeg


Dag 50

Vandaag is het alweer 7 weken geleden, dat Jacqueline een hersenbloeding kreeg.
En alweer 4 dagen in het revalidatiecentrum, ze begint een beetje de oude Jacqueline te worden wat betreft haar karakter. m.a.w. niet te veel poespas en doorgaan.

Vandaag heeft ze 4 keer de brug, volgens Jacq. eigenlijk 3 keer want de 4e keer moest de fysio in de buurt blijven ( vindt ze zelf dus niet meetellen) op en neer gelopen. de fysio stond er wel een beetje van te kijken.

De activiteitentherapie vond ze niet veel , een beetje kleien en tekenen of schilderen, is ook niet aan haar besteed.

De psychologie vond ze ook niet veel, een kringgesprek met andere patienten, die allemaal vinden dat ze het erger hebben gehad. (zeker niets voor Jacqueline).

Dus al met al was ze na deze dag toch wel weer moe. heb haar ook gezegd dat die moeheid voorlopig nog wel zal blijven houden. en de activiteitentherapie toch belangrijk is voor haar fijne motoriek te oefenen, ik kreeg de blik van "ja weet ik, maar ik heb er geen zin".

Dus de oude Jacqueline is in aantocht, in iedergeval in het koppie.

Dag 49

Dit blog gaat over het herstel van mijn vrouw , Jacqueline, die vrijdag 12 juli 2013 een ernstige hersenbloeding kreeg

Dag 49

'S-middags waren de kinderen bij Jacqueline geweest,vze had met de therapie weer tussen de brug gelopen, en vond dit zelf wel goed gaan (beter dan ze zelf had verwacht). maar kost enorm veel inspanning.

Ze kan ook al zelfstandig vanuit bed in haar rolstoel komen,en vise versa,  en naar het toilet gaan.

Ze was weer zo moe, dat de logopedie er weer bij ingeschoten is, moet morgen maar eens vragen of dit wel goed gaat. 

S-avonds ben ik op bezoek geweest, ze had al weer op mij zitten wachten bij de lift, maar was weer terug naar de kamer gegaan, want het "duurde" nogal lang totdat ik kwam.

Gelijk maar gezegd dat ik niet eerder kan komen dan 19:00 uur, dan kan ze hier rekening mee houden.

Kreeg een brief van het MCH Westeinde, ze moet 25 september naar de neurchirurgie, en 26 september naar de radiologie voor een MRI scan, dit allemaal voor controle, wel vroeg ze of ik mee wilde gaan.

Morgen krijgt ze een druk programma, activiteitentherapie,psychologisch gesprek, en fysiotherapie.

dus zal ze wel flink moe zijn.

Dag 48

Dit blog gaat over het herstel van mijn vrouw , Jacqueline, die vrijdag 12 juli 2013 een ernstige hersenbloeding kreeg

Dag 48

Vandaag heeft Jacqueline voor het eerst een ADL oefening gehad http://www.codexmedicus.nl/sectie/38/Chap38disp1400/ADL_(activiteiten_van_het_dagelijkse_leven).html

Ze heeft tussen 2 liggers van een brug gelopen tot de helft en weer terug.dit vond ze vermoeiend en confronterend, ook is er een doelenplan gemaakt.

Hierin staan de stappen die gedaan moeten worden, en de tijdsduur waarin zoiets zou moeten kunnen.

Ze zou ook logopedie hebben gekregen, maar Jacqueline was zo moe en lag te slapen, dat ze dit maar hebben overgeslagen 

Vanmiddag heeft ze samen met haar moeder, Maxime, en Mario in het restaurant wat gedronken.

daarna heeft ze geslapen.

Toen ik 's-avonds op bezoek kwam, zat ze in d'r rolstoel bij de lift al op me te wachten, wij zijn toen even naar de tuin gegaan, waar ze een collega tegenkwam ,die ook aan her revalideren is in het sophia.

Daarna zijn we naar de zaal teruggegaan (ze kreeg het koud), en is haar bed in gegaan. waar we even over van alles en nog wat gepraat.

Er wordt toch al een redelijke zelfstandigheid gevraagd, zo moeten ze zelf zorgen dat ze op tijd bij b.v de fysiotherapie zijn, dit aan de hand van het weekrooster.

Dag 47

Dit blog gaat over het herstel van mijn vrouw , Jacqueline, die vrijdag 12 juli 2013 een ernstige hersenbloeding kreeg

Dag 47

Vanochtend is Jacqueline van het Antoniushove naar het Sophia revalidatiecentrum overgebracht.

De reis is goed gegaan en ze heeft vandaag haar eerste testjes al gehad.

Ze ligt op een 2 persoonskamer, samen met een man, en vindt het dat goed zo.

Ze vroeg naar een paar dingen die er de eerste weken gebeurt waren. Zo had ze gehoord dat ze 2x geopereerd was, wat ze niet wist. Ik heb toen uitgelegd wat er toen gedaan is. ze werd een klein beetje emotioneel, maar had zich weer redelijk snel onder controle.

Wel gaat ze beseffen dat ze enorm veel geluk heeft gehad, en dat ze toch flink heeft liggen knokken om er bovenop te komen.

De verpleger heeft haar oog weer afgeplakt, de verpleger had gevraagd of het zonder afplakken niet te vermoeiend was, Jacqueline gaf aan van wel, dus vandaar het opnieuw afplakken.

Haar bloeddruk, temperatuur, polsslag waren in orde en de verpleger was hier tevreden over.

Zover de eerste dag

Dag 46

Dit blog gaat over het herstel van mijn vrouw , Jacqueline, die vrijdag 12 juli 2013 een ernstige hersenbloeding kreeg


Dag 46

Vandaag voor het laatst op bezoek bij Jacqueline in het Antoniushove, morgen gaat ze naar het revalidatiecentrum Sophia aan de vrederustlaan in Den Haag.

Vanmiddag een gesprek gehad met de arts, omtrent de revalidatie en hoe dit traject start.
De eerste paar dagen zullen er diverse testjes bij Jacueline worden gedaan, dit is nodig om een zo goed mogelijk revalidatieprogramma voor haar op te zetten.
Ook nog even  het "luie" rechteroog aangekaart, hier doen zij momenteel niets aan, de arts gaf aan dat de oogzenuwen zelfs nog komende tijd zich kunnen herstellen ( er zijn gevallen bekend dat dit een periode van 1 1/2 jaar in beslag nam) Wel kunnen zij wanneer er toch geen verbeteringen op de lange termijn optrede, overgaan tot operatie (waarbij ze het oog "fixeren" = vastzetten) maar dit zal een laatste redmiddel zijn. eerst laten zij de natuur haar gang gaan.

Ook heeft ze vanmiddag gesteund door de fysiotherapeut en een verpleegster tot aan de deur van de zaal en terug gelopen, en dit ging redelijk.

Jacqueline heeft er zin in, zeker nadat de arts nogmaals had aangegeven dat zij de vooruitgang van Jacqueline toch wel heel bijzonder vond, dit was ook nog door een andere arts ( die haar enige weken geleden voor het laatst gezien had) bevestigd.

Na vandaag gaan we een nieuwe fase in, en hopen komende tijd weer een hoop positieve berichten achter te laten op dit blog.

Dag 45

Dit blog gaat over het herstel van mijn vrouw , Jacqueline, die vrijdag 12 juli 2013 een ernstige hersenbloeding kreeg


Dag 45

Vandaag ging alles goed met Jacqueline, ze was redelijk aan de praat en behoorlijk actief.

We hebben mijn schoonmoeder en ik, in het restaurant wat gedronken.

Jacqueline wilde even niet meer in bed liggen.

We hebben het zijdelings gehad over de afgelopen weken, ook om te zien hoe zij hierop zou reageren. Dit doen wij voorlopig maar niet meer want het is voor haar te emotioneel om het te moeten horen.

Naar mijn idee vindt ze het nog erger voor ons en de naaste familie, dan voor haar zelf.

vanavond kwam Maxime terug van vakantie, nog snel even naar het ziekenhuis en het was een hartelijk weerzien. Nadat de nodige verhalen waren verteld over de vakantie, werd ze toch wel weer moe, we hebben haar welterusten gewenst en zijn weggegaan

Nog een paar dagen voor Jacqueline, en dan kan haar revalidatie beginnen.

Dag 44

Dit blog gaat over het herstel van mijn vrouw , Jacqueline, die vrijdag 12 juli 2013 een ernstige hersenbloeding kreeg

Dag 44


Vandaag was Jacqueline goed aanspreekbaar, praatte veel en toonde de nodige interesse.
met het middagbezoek hebben Jacqueline, Mario en ik beneden in het restaurant wat gedronken.
Jacqueline in de rolstoel uiteraard.

Ook heeft ze een foto van haar gezien van toen ze op de IC lag. ze reageerde hier redelijk goed op.
Het denken gaat ook goed en kan ze soms wel dingen relativeren.
Maar ze heeft nog wel af en toe moeite met dingen te zeggen.b.v. wat ze allemaal gegeten heeft met avondeten, dan stokt het wel af en toe, maar over het algemeen kan ze zich redelijk goed verwoorden.
Ze kijkt uit naar het revalidatiecentrum, en liever vandaag dan morgen.

Helaas een klein artikel vandaag, maar in de toekomst zal er wel weer genoeg te vertellen zijn.

Dag 42 en 43

Dit blog gaat over het herstel van mijn vrouw , Jacqueline, die vrijdag 12 juli 2013 een ernstige hersenbloeding kreeg

Dag 42 en 43

Gisteren ( dag42) geen blog geplaatst, was niet in de stemming om een stukje te schrijven,

Dit komt door een slechte comunicatie van het ziekenhuis, en op vragen van mijn kant die niet

beantwoordt werden. En ik lichtelijk onstemd het ziekenhuis heb verlaten, verder zal ik hier niet verder op ingaan.

De revalidatiearts was in ieder geval geweest, en heeft een opname aangevraagd in het revalidatiecentrum Sophia in Den Haag.

Dag 43

Na excuses van het ziekenhuis voor de slechte communicatie, melde de assisente Neurochirugie, dat het Sophia al had gebeld met nog een aantal vragen over Jacqueline. en dat er een kans was dat er snel een plekje zou kunnen zijn.

En inderdaad er is snel een plek, volgens de laatste berichten zou dit al a.s dinsdag cq woensdag kunnen zijn. de precieze dag horen wij nog.

Gelukkig maar voor Jacqueline, die er snel mee wil beginnen. Wel heb ik haar verteld dat haar verwachtingen niet te hoog moeten zijn wat betreft het herstel. maar dat beseft ze zelf ook wel.

Hoe het e.e.a. in zijn werk gaat en welke procedures er gevolgd gaan worden, is nog niet bekend, waarschijnlijk wordt ons dit a.s. maandag verteld in het "familiegesprek" in het Antoniushove.

Dus vol goede moed het weekeind in, en naar volgende week uitkijken.

Dag 41

Dit blog gaat over het herstel van mijn vrouw , Jacqueline, die vrijdag 12 juli 2013 een ernstige hersenbloeding kreeg

Dag 41

Vandaag was Jacqueline rustig en goed aanspreekbaar, zelf praatte zij ook wel veel en goed.
Het avondeten had haar niet gesmaakt, er stond nasi op het menu, en ze vond deze te kruidig, en had bijna niets gegeten.
Gelukkig had haar schoonmoeder bij het avondbezoek aardbeien meegenomen, en die verdwenen dan ook als sneeuw voor de zon.

Ze heeft nog wel moeite met het feit dat ze sommige dingen niet meer weet ( b.v. de andere auto die we 2 dagen voor de hersenbloeding hadden aangeschaft ) dit grijpt haar toch gelijk weer aan.
Maar het goede is dat er iets later toch flarden van bovenkomen en ze die dan ook verteld, dus helemaal kwijt is ze het niet.

De Ergotherapeut was vandaag geweest om met Jacqueline te praten o.a. over haar zelfredzaamheid en over de woonsituatie.
Voor meer info over ergotherapie   http://nl.wikipedia.org/wiki/Ergotherapie

DAG 40

Dit blog gaat over het herstel van mijn vrouw , Jacqueline, die vrijdag 12 juli 2013 een ernstige hersenbloeding kreeg

DAG 40

Vandaag had Jacqueline een rustige dag gehad, de fysio was niet geweest, hadden  d'r gisteren waarschijnlijk goed beetgepakt.

Ook is vandaag de laatste infuus er uit gegaan!!!.

Helaas was de revalidatiearts weer niet geweest, er is nu een afspraak gemaakt voor a.s. donderdag.

waneer dit nu weer uitgesteld wordt, ben ik het toch behoorlijk zat aan het worden met haar.

en ga ik andere stappen ondernemen.

De verpleegsters zullen morgen kontakt opnemen met de dienstdoende arts en een afspraak maken voor een gesprek, ook heb ik aangegeven, dat de arts op de hoogte gesteld moet worden wat betreft de revalidatiearts..

Verder was ze rustig, haar oog was weer dichtgeplakt, dit is omdat Jacqueline iedere keer haar rechter ooglid met haar vinger optild, hierdoor raakt het oog een beetje geirriteerd, en vermoeid dit ook

Dat het de  pleister er de vorige keer 's-avonds eraf was, blijkt zij zelf gedaan te hebben. Ze was de pleister zat, "typisch Jacqueline" .

Een kort verslag dit keer

Dag 39

Dit blog gaat over het herstel van mijn vrouw , Jacqueline, die vrijdag 12 juli 2013 een ernstige hersenbloeding kreeg

Kalimero is nog steeds op vakantie, dus schrijf ik weer een stukje

Dag 39

Vandaag was Jacqueline erg moe, ze heeft weer fysiotherapie gehad, en had ook vrij lang gezeten.
De fysiotherapie was goed gegaan, ze heeft nog wel moeite met lang zitten. maar ze kon niet aangeven hoelang ze gezeten had.

Ze vroeg of de kinderen alweer thuis waren, toen ik zei van niet en dat ze nog op vakantie, cq introductieweek waren, vond ze het niet leuk dat ze dit vergeten was, en werd hierdoor een beetje emotioneel.Ik zei dat dit niet erg was, en haar geheugen wel weer beter gaat worden.

Helaas kon de revalidatiearts vandaag niet langs komen, wordt dus of morgen of anders donderdag.
Sowieso krijgen wij deze week een gesprek om over Jacqueline te praten, en te zien hoe de artsen e.d. het herstel vinden en welke acties er nu eens ondernomen gaan worden.

Het oog was niet meer afgeplakt, toen ik aan een verpleegster vroeg, waarom en wat de bedoeling was. kon zij mij geen antwoord hierop geven. Dit schijnt een actie van de dagverpleging te zijn???.
Wel gevraagd of zij dit na willen vragen hoe en wat de bedoeling hiervan is

Jacqueline, wordt het nu wel aardig zat, baalt van het liggen. en wil bewegen, op zich een goed teken als er maar actie wordt ondernomen door de artsen.

Wij willen alle lezers bedanken voor de warme reacties op het blog, en weten zeker dat het Jacqueline zal sterken bij haar herstel ( ook al wil ze het nog niet inhoudelijk lezen, geven wij wel door wie er gereageerd hebben)

Peter

Dag 38

Dit blog gaat over het herstel van mijn vrouw , Jacqueline, die vrijdag 12 juli 2013 een ernstige hersenbloeding kreeg

Dag 38

Jacqueline, was vandaag erg moe, ze had slecht geslapen.Vandaag hedden haar rechteroog afgeplakt, dit i.v.m dubbelzien.
wat hier de bedoeling van is, is om dit oog rust te gunnen, waardoor het  zien ook minder vermoeiend is. Morgen aan de arts vragen wat precies de functie hiervan is.(voorzover ik weet wordt een oog dichtgeplakt om het andere oog te laten aansterken) als dit het geval is, waarvoor dan rechts ??

De Neuroloog, die haar ook in het Westeinde behandeld heeft, was even langs geweest, en had gezegd "ik herken u bijna niet", en was zeer tevreden met de huidige stand van zaken, had hier zelf een hard hoofd in gehad. (jammer dat ik hem niet heb kunnen spreken.)

Ze heeft na vandaag geen antibiotica meer nodig, en krijgt alleen nog een beetje vocht.toegediend.
Dus laat de revalidatie maar beginnen (hoop wel dat de arts hier spoed mee maakt) want naar mijn idee, en die van Jacqueline kan de revalidatie beginnen.

Peter

Een klein berichtje dit keer, ben ook 's-avonds niet langs geweest, had naar mijn idee de rust te hard nodig

Dag 37

Dit blog gaat over het herstel van mijn vrouw , Jacqueline, die vrijdag 12 juli 2013 een ernstige hersenbloeding kreeg

Dag 37

Vandaag was Jacqueline, goed wakker, en lag ze er rustig bij, was communicatief erg actief, praatte wat en gaf goed antwoord. Soms laat d'r geheugen haar een beetje in de steek, wanneer ze iets wil zeggen.( lijkt dan of ze de goede woorden niet kan vinden, of het moeilijk vind de zin te formuleren)
Ikzelf heb het idee, dat ze of te moe is, of ze toch teveel prikkels krijgt waardoor het boven even stokt
er waren nu ook 4 mensen bijna tegelijk aanwezig (is misschien toch iets te veel). zal het morgen eens aan haar vragen.

Tijdens het bezoek, hadden wij het over de belangstelling van haar collega's, en kwamen terloops op het feit dat zij op haar werk de hersenbloeding had gekregen, waarna haar collega's mij op mijn werk hadden gebeld.
Hierdoor werd zij even emotioneel ( zehad geen flauw idee hoe en waar zij de bloeding had gekregen )

dit is voor haar gelukkig een zwarte gat.

Ik zal dit onderwerp ook niet meer aankaarten en wacht totdat Jacqueline hier zelf om vraagt.

Haar rechteroog gaat af en toe wat meer open en zij kan er ook redelijk mee zien (zegt ze zelf)

ze ziet dan wel dubbel. Haar rechteroog kijkt ook (nog) niet dezelfde kant op als het andere oog.

 het wijkt iets naar rechts af. maar dit kan in de loop van de tijd nog veranderen.

Ze kan zich wanneer zij ligt, zich al goed opduwen met beide armen, om haar houding te veranderen.

Ook krijgt ze weer wat kracht in haar armen als ze zich aan de zijkant van het bed optrekt om op haar zij te gaan liggen.Vanmiddag trok ze vanuit ligstand allebei haar benen in een knikhouding, maar bij andere bewegingen met haar benen geeft ze zelf aan dat zij hier goed bij na moet denken. om dit te doen.

Het liggen op zaal doet haar goed, er is vanmiddag iemand bij gekomen, dus liggen ze er nu met z'n tweeen..

Dag 36

Dit blog gaat over het herstel van mijn vrouw , Jacqueline, die vrijdag 12 juli 2013 een ernstige hersenbloeding kreeg. 

Dag 36
Aangezien Kalimero 10 dagen op vakantie is, zal ik het blog bijhouden.

Nog even over dag 35, Jacqueline zat die dag niet lekker in d'r vel zoals we hebben kunnen lezen.
's-avonds om 21:00 uur belde de verpleger dat Jacqueline behoorlijk in een dip zat, en lag constant te huilen en kregen haar niet rustig, of ik langs wilde komen.
Toen ik in het ziekenhuis aankwam was het inderdaad flink mis. nadat ik haar heb kunnen troosten en haar vroeg wat er was, zij ze dat ze het helemaal niet naar haar zin had in dat kleine kamertje helemaal alleen, en dat alles zo moeilijk ging en zich machteloos voelde.
Ze zat er emotioneel behoorlijk doorheen.

Hierop heb ik de verpleger die haar verzorgd voor een gesprek gevraagd, dit hebben wij direct gedaan, omdat ook hij zag dat dit niet goed ging, maar er niet uit kreeg wat er precies aan de hand was
Ik heb toen duidelijk gemaakt dat zij veel liever op een zaal ligt, waar zij toch contact heeft met haar omgeving. En de stress die ze nu had niet bevorderlijk is voor haar herstel.
Ook het feit dat de revalidatiearts had gemeld dat zij nogal emotioneel was, en zij het nog even wilde aankijken voor een revalidatieplek. ( hoe zou dit toch komen). 
Zeker omdat in het Westeinde ziekenhuis alles juist zo goed ging

Samen met de verpleger is dit allemaal op papier gezet omdat zij vandaag (dag 36 dus) een teamgesprek hebben met de dienstdoende artsen en neurologen, en haar situatie kunnen bespreken.
Wel heb ik duidelijk gemaakt dat zij of in het Antoniushove op zaal komt, en als dit niet kon naar het Westeinde terug moest.
Om 23:30 uur viel ze van vermoeidheid in slaap.

Oke zover de inleiding tot deze dag.

Vandaag een aantal keren met het ziekenhuis gebeld of er al wat bekend was, niet dus, het liet nogal op zich wachten, en er werd nog naarstig overlegd met het vorige ziekenhuis, over het hoe en wat.
ook i.v.m. de contactisolatie, en hoe zij dit probleem konden oplossen.

Wel vertelde zij dat Jacqueline goed had geslapen, en vrij monter was deze ochtend.

Om 15:00 uur belde het ziekenhuis, dat Jacqueline inderdaad weer naar zaal ( ligt nu op zaal 2) was gegaan, wel in het Antoniushove maar vooruit kunnen niet alles willen.

Toen ik aankwam zag ik daar zowaar een vrij opgewekt gezicht in bed liggen en wist meteen dat dit het goede besluit was geweest,
Ook kwam de verpleging, om te melden dat de contactisolatie niet zo streng zou worden nageleefd, en zij dezelfde procedure zouden volgen als in het Westeinde ziekenhuis.
en zeiden dat zij alles in het werkt zouden stellen om het Jacqueline zoveel mogelijk naar haar zin te  maken.om zo haar genezing te bespoedigen
Zij hebben hier inderdaad goed over nagedacht, ze licht vlak bij de verpleegpost op de etage, zodat ze genoeg activiteiten om zich heen heeft, wat ze dan ook prettig vind.
Ook gaan zij aanstaande maandag ( dan komt ook de revalidatiearts ) het revalidatieproces in werking stellen na overleg met de arts.

Toen ik wegging heb ik de verpleger waarmee ik alles besproken had nog even bedankt voor de gedane moeite, en deze stond er versteld van hoezeer het een verandering was ten opzichte van de dag ervoor. en was ook blij met de zaalopname, na haar nu zo gezien te hebben.


Peter

Dag 35

Dit blog gaat over het herstel van mijn moeder, Jacqueline, die vrijdag 12 juli 2013 een ernstige hersenbloeding kreeg. 

DAG 35

Jacqueline was ook vandaag weer emotioneel. Ze heeft het helemaal niet naar haar zin nu ze in haar eentje op een kleine kamer ligt. Ze voelt zich niet alleen eenzaam omdat ze alleen op een kamer ligt, maar ook doordat er geen verplegers langskomen, zoals in het Westeine vaak het geval was. Om de een of andere reden mag ze hier niet op een grotere kamer liggen en in het Westeinde wel. We kregen van de verpleger te horen dat ze ook wanneer de antibioticakuur afgelopen is (aanstaande maandag) ze waarschijnlijk nog geïsoleerd blijft liggen omdat de bacterie die Jacqueline heeft voor veel dingen resistent is. (Hieruit leiden wij af dat het een andere bacterie is dan die ze de eerste keer had, want daar werd van gezegd dat die gevoelig was voor antibiotica en dus goed te behandelen viel. In het Westeinde werd echter gezegd dat het wél dezelfde bacterie was.) We hoopten dat ze maandag naar een revalidatiecentrum zou gaan, maar toen we de revalidatiearts vanmiddag aanhielden in de wandelgangen zei zij dat het wel eens langer kan gaan duren omdat Jacqueline haars inziens nog niet zelfstandig genoeg is om weg te gaan. Echter, Jacqueline duwde zich vandaag zelfstandig op toen ze rechter in bed wilde zitten en kon ook (zittend) behoorlijk ver naar de zijkant draaien toen ze iets achter haar wilde zien. De fysiotherapie was vandaag ook goed gegaan. Wij zijn het dus niet eens met deze nieuwe mening, zeker aangezien het mentaal ook veel beter is voor Jacqueline als ze weg kan en gewoon wat doet. Peter gaat de komende dagen achter deze punten aan, want het zou voor Jacqueline veel beter zijn als ze weg was uit het ziekenhuis. 

Dag 34

Dit blog gaat over het herstel van mijn moeder, Jacqueline, die vrijdag 12 juli 2013 een ernstige hersenbloeding kreeg. 

DAG 34

Jacqueline werd 's morgens overgebracht naar Antoniushove. Alles is goed verlopen. In dit ziekenhuis heeft Jacqueline een kamer alleen. Ze ligt echter liever op een zaaltje, want ze heeft zo erg weinig afleiding. Doordat ze contactisolatie heeft (voor de verplegers, die kunnen anders de bacterie die ze heeft overbrengen naar andere patiënten) is de deur dicht en ziet ze dus ook niemand langslopen. Jacqueline is het op bed liggen duidelijk zat en we zullen allemaal bij zijn als ze kan gaan revalideren. Ze ligt op de negende verdieping op kamer 11.

NOTE: een kort berichtje omdat er buiten de verplaatsing weinig verandert is. Jacqueline heeft vandaag ook geen fysiotherapie gehad.

Dag 33

Dit blog gaat over het herstel van mijn moeder, Jacqueline, die vrijdag 12 juli 2013 een ernstige hersenbloeding kreeg. 

DAG 33

Toen we 's middags aankwamen werden we aangehouden door een verpleegster. Ze vertelde ons dat Jacqueline wegens een gebrek aan bedden overgeplaatst moet worden naar het MCH Antoniushove in Leidschendam. Ze zal morgen tussen 9:30 en 11:30 overgebracht worden. Jacqueline is er niet blij mee, wij zijn er niet blij mee en de verpleegsters zijn er niet blij mee, maar we hebben helaas weinig keus. Wanneer Jacqueline na zondag uitbehandeld is in het ziekenhuis kan ze dan, hopelijk, direct door naar een revalidatiecentrum. Gelukkig is er ook een beetje goed nieuws: Jacqueline heeft vanmorgen heel even een beetje gestaan tijdens het overtillen van haar bed naar de rolstoel. Het was niet lang en niet helemaal zelfstandig, maar het is wel weer een kleine verbetering. De revalidatiearts en -co-assistente kwamen nog even langs om Jacqueline wat vragen te stellen, maar ze was erg moe en komen donderdag in het Antoniushove even langs. 

's Avonds had Jacqueline weer even een dipje. Ze is het zat om de hele dag te liggen en niets te kunnen doen en het zit haar dwars dat ze (nog) niet alles kan. Daarnaast heeft ze uiteraard geen zin om naar het Antoniushove te gaan. 

Dag 32

Dit blog gaat over het herstel van mijn moeder, Jacqueline, die vrijdag 12 juli 2013 een ernstige hersenbloeding kreeg. 

DAG 32

Hoewel Jacqueline vandaag erg moe was doordat ze slecht had geslapen, is er toch een hoop goed nieuws. Het gesprek met de arts leverde veel informatie op. Ze hebben vorige week contact opgenomen met de revalidatiearts en die is al op zoek naar een plekje voor Jacqueline. Momenteel zit ze nog aan een antibioticakuur van twee weken voor de bacterie die ze heeft, maar die loopt de 18e (augustus) af. Dit betekent dat ze de 19e al naar een revalidatiecentrum zou kunnen. Welke dat zal worden, is nog niet bekend. Zodra de revalidatiearts hier meer over weet neemt hij contact met ons op. Dit centrum hoeft niet per se in Den Haag te zijn, er wordt gekeken waar de beste zorg geboden kon worden. Uiteraard gaat dit wel in overleg met ons. Jacquelines herstel was tegen alle verwachtingen in, zo hebben we meerdere malen mogen horen. Ook van één van de verpleegsters van de IC die zo lief was om na haar vakantie vandaag even langs te komen. De arts vertelde ook dat het volgens de fysiotherapeute steeds beter gaat. Hoewel ze nog niet kan lopen heeft Jacqueline wel kracht in haar benen. Ze heeft echter nog wel veel therapie nodig. Hoe het verder zal gaan met haar rechteroog kon de arts niet vertellen. De pupilreflex is wel beter dan toen ze op de IC lag en het oog werkt nog wel, anders had Jacquelie niet af en toe haar ooglid een beetje op kunnen tillen. Of en in hoeverre dit herstelt, blijft afwachten. 

NOTE: omdat Jacqueline erg moe was, gaan we vanavond niet langs zodat ze even uit kan rusten. Dit is dus het eerste en ook meteen laatste bericht van vandaag. 

Dag 31

Dit blog gaat over het herstel van mijn moeder, Jacqueline, die vrijdag 12 juli 2013 een ernstige hersenbloeding kreeg. 

DAG 31

Jacqueline werd toen we vanmiddag aankwamen net weer in bed gehesen. Ze had de hele middag gezeten en was wel een beetje moe, maar niet heel erg. Ze had eigenlijk nergens pijn, maar vond het wel vervelend dat ze haar oog niet open kreeg. Wanneer je haar vraagt hoe het met haar benen of oog gaat, antwoord ze wel maar is het wel zichtbaar dat ze dit confronterend vind. Ze wist nog wel wie er gisteren op bezoek geweest waren en wat die ongeveer gezegd hadden. Verder was er weinig veranderd. De fysiotherapeut was 's morgens wel geweest, maar had Jacqueline verder niet behandeld omdat hij zag dat het nog te snel na gisteren was. Jacqueline ligt niet langer alleen in de kamer, want de man die een paar dagen geleden naar huis mocht, is sinds vannacht weer terug. Hierdoor heeft Jacqueline wat minder goed geslapen. 

's Avonds was er ook weinig verandering. Jacqueline had niet al haar eten opgegeten maar wel veel gedronken. Ze was wel wakker, lachtte, praatte en maakte grapjes maar was bij vertrek wel weer erg moe. 

Dag 30

Dit blog gaat over het herstel van mijn moeder, Jacqueline, die vrijdag 12 juli 2013 een ernstige hersenbloeding kreeg. 

DAG 30

Toen we 's middags aankwamen werd Jacqueline net gewassen. Ze ligt nog alleen op de kamer, maar dat vind ze prima. Ze reageerde goed op het bezoek en de gesprekken, maar was wel moe. Hoewel ze niet meer wist wie er gisteren geweest waren, kon ze zich nog wel een aantal andere dingen van de vorige dag herinneren en wist ze ook nog een paar dingen van die ochtend. Ze had geen last van het infuus en de pleister op haar keel is weggehaald. De plek waar eerst de tracheacanule zat is goed geheeld en er zit nu alleen nog een 'kloofje'/diepe rimpel (daar lijkt het het meest op). Zowel haar polsbanden als buikband is weggehaald, dus ze kan nu meer bewegen in bed. Hier is ze erg blij mee. Ze vertelde wel weer dat het zoveel moeite kost om haar rechteroog open te doen. Ze heeft wel gevoel in haar benen, maar op de vraag of ze zelf haar benen kon bewegen zei ze nee. "Dat gaat vanzelf," zei zei. Als ze het zelf moet doen kost het nog teveel moeite. 

's Avonds had Jacqueline een dipje. De fysiotherapie was tegengevallen en het was confronterend voor haar geweest om te merken wat er allemaal niet lukt. Het doet vooral pijn om haar benen te bewegen omdat de spierspanning daar (ongewild) zo hoog is. Ze had wel bijna al haar eten zelfstandig opgegeten. Ze was wel erg moe. 

Dag 29

Dit blog gaat over het herstel van mijn moeder, Jacqueline, die vrijdag 12 juli 2013 een ernstige hersenbloeding kreeg. 

DAG 29

Toen we 's middags aankwamen, was Jacqueline niet op de kamer. We hoorden van een verpleegster dat ze net naar de fysiotherapie was. Ze vond de fysiotherapie wel zwaar en zei dat ze het gevoel had dat het minder goed met haar ging dan voorheen. Echter, wij zien wel degelijk verbetering (zie de rest van dit bericht) en denken dat het komt doordat het bloed meer gaat stromen door haar benen en dat ze dat verward met een vervelend gevoel. 's Ochtends was ze lekker aan de babbel geweest, want ze had dingetjes over Mario en mij aan de verpleegster verteld. Ze had ook het centrale (lange) infuus gekregen, deze loopt door haar bovenarm. Ze had er geen last van. Ze  mocht van de verpleegster even naar beneden/naar buiten, maar net toen we weg wilden rijden begon het oude infuus in haar hand te lekken. Het werd snel opgeruimd, waarna we alsnog even naar buiten zijn geweest zodat Jacqueline even een frisse neus kon halen. Ze was echter wel moe en wilde toch wel graag weer in bed liggen. Eenmaal weer bovengekomen werd ze weer in bed getild en aangezien de kamer nu helemaal leeg is (de twee andere patiënten zijn naar huis) is ze twee bedden naar links verplaatst zodat ze naar buiten kan kijken. 

's Avonds was Jacqueline wakker, ondanks dat ze niet geslapen had nadat we weg waren gegaan. Er stond nog een bordje met eten waar ze net aan wilde beginnen. Toen ik echter naar de verpleegster toe ging om te vragen of ze de buikband los wilde maken zodat Jacqueline wat makkelijker kon eten, vroeg ze verbaasd of Jacqueline geen eethulp had gehad. Dat was dus niet zo, maar ze zei dat we maar moesten kijken hoe het ging. Het eten ging prima. Jacqueline heeft alles zelf gedaan en heeft bijna alles opgegeten (op één hapje na, maar dat doet ze thuis ook altijd). Verder lachtte ze en praatte ze weer lekker mee, maar ze was nog wel moe. Toen we weggingen zei ze dat ze zoveel moeite moest doen om haar rechteroog open te krijgen (wat ook bijna nooit open is), maar op de vraag of ze er dan wat mee zag zei ze 'nee'. Dit is helaas natuurlijk weer wat minder goed nieuws, maar eigenlijk was ook wel te verwachten dat dit niet meer goed zou komen. Ze doet het echter prima met alleen haar linkeroog, dus dat zal wel goed komen. 

Dag 28

Dit blog gaat over het herstel van mijn moeder, Jacqueline, die vrijdag 12 juli 2013 een ernstige hersenbloeding kreeg. 

DAG 28

Jacqueline was 's middags goed helder. Ze begreep waar we het over hadden en reageerde daarop en vertoonde alweer echte Jacqueline-trekjes. Ze wist echter niet meer wat er gebeurd was. Hoewel ze vaak helder is, heeft ze ook nog wel momenten waarop je ineens geen contact meer met haar krijgt of momenten waarop ze diep aan het nadenken is over wat er net gezegd/gevraagd is en wat ze hierop wil reageren. Op de vraag of ze haar benen kon bewegen, antwoorde ze dat dat nu langzaam begon te komen en dat ze wel een klap had gemaakt (de vraag is of dit haar eigen woorden zijn of die van de fysiotherapeut/verpleegster, aangezien ze zich niet kan herinneren wat er gebeurd is). Daarnaast beweegt ze beide armen nu goed, maar doordat er nog een infuus in haar rechterhand zit, is die wat minder flexibel. De sonde was uit haar neus gehaald en ze had een beetje kwark gegeten, wat goed was gegaan. De verpleegster vertelde dat ze hoopt dat de arts morgen tijd heeft om een ander soort infuus aan te brengen. Het gaat dan om een onderhuids infuus. Dit soort is minder gevoelig voor verschuivingen, gaat minder snel kapot en bezorgt de patiënt ook mnider irritatie. Vooral bij Jacqueline is dit nogal belangrijk, omdat ze veel last heeft van het infuus. Hopelijk wordt dit morgen dus gedaan. 

's Avonds was Jacqueline wat onrustiger. Ze lag niet lekker, maar wist ook niet zo goed wat ze wel wilde. Haar polsbanden waren weg gehaald en ze had alleen nog een band om haar middel. Bij wijze van diner had ze een beetje fijne broccoli gegeten, maar dat heeft ze niet opgegeten. Ze mag nu wel andere dingen drinken, zoals appelsap. Ter ondersteuning krijgt ze nog wel flesjes proteïneshakes e.d. (van Nutrisan).