Dag 36

Dit blog gaat over het herstel van mijn vrouw , Jacqueline, die vrijdag 12 juli 2013 een ernstige hersenbloeding kreeg. 

Dag 36
Aangezien Kalimero 10 dagen op vakantie is, zal ik het blog bijhouden.

Nog even over dag 35, Jacqueline zat die dag niet lekker in d'r vel zoals we hebben kunnen lezen.
's-avonds om 21:00 uur belde de verpleger dat Jacqueline behoorlijk in een dip zat, en lag constant te huilen en kregen haar niet rustig, of ik langs wilde komen.
Toen ik in het ziekenhuis aankwam was het inderdaad flink mis. nadat ik haar heb kunnen troosten en haar vroeg wat er was, zij ze dat ze het helemaal niet naar haar zin had in dat kleine kamertje helemaal alleen, en dat alles zo moeilijk ging en zich machteloos voelde.
Ze zat er emotioneel behoorlijk doorheen.

Hierop heb ik de verpleger die haar verzorgd voor een gesprek gevraagd, dit hebben wij direct gedaan, omdat ook hij zag dat dit niet goed ging, maar er niet uit kreeg wat er precies aan de hand was
Ik heb toen duidelijk gemaakt dat zij veel liever op een zaal ligt, waar zij toch contact heeft met haar omgeving. En de stress die ze nu had niet bevorderlijk is voor haar herstel.
Ook het feit dat de revalidatiearts had gemeld dat zij nogal emotioneel was, en zij het nog even wilde aankijken voor een revalidatieplek. ( hoe zou dit toch komen). 
Zeker omdat in het Westeinde ziekenhuis alles juist zo goed ging

Samen met de verpleger is dit allemaal op papier gezet omdat zij vandaag (dag 36 dus) een teamgesprek hebben met de dienstdoende artsen en neurologen, en haar situatie kunnen bespreken.
Wel heb ik duidelijk gemaakt dat zij of in het Antoniushove op zaal komt, en als dit niet kon naar het Westeinde terug moest.
Om 23:30 uur viel ze van vermoeidheid in slaap.

Oke zover de inleiding tot deze dag.

Vandaag een aantal keren met het ziekenhuis gebeld of er al wat bekend was, niet dus, het liet nogal op zich wachten, en er werd nog naarstig overlegd met het vorige ziekenhuis, over het hoe en wat.
ook i.v.m. de contactisolatie, en hoe zij dit probleem konden oplossen.

Wel vertelde zij dat Jacqueline goed had geslapen, en vrij monter was deze ochtend.

Om 15:00 uur belde het ziekenhuis, dat Jacqueline inderdaad weer naar zaal ( ligt nu op zaal 2) was gegaan, wel in het Antoniushove maar vooruit kunnen niet alles willen.

Toen ik aankwam zag ik daar zowaar een vrij opgewekt gezicht in bed liggen en wist meteen dat dit het goede besluit was geweest,
Ook kwam de verpleging, om te melden dat de contactisolatie niet zo streng zou worden nageleefd, en zij dezelfde procedure zouden volgen als in het Westeinde ziekenhuis.
en zeiden dat zij alles in het werkt zouden stellen om het Jacqueline zoveel mogelijk naar haar zin te  maken.om zo haar genezing te bespoedigen
Zij hebben hier inderdaad goed over nagedacht, ze licht vlak bij de verpleegpost op de etage, zodat ze genoeg activiteiten om zich heen heeft, wat ze dan ook prettig vind.
Ook gaan zij aanstaande maandag ( dan komt ook de revalidatiearts ) het revalidatieproces in werking stellen na overleg met de arts.

Toen ik wegging heb ik de verpleger waarmee ik alles besproken had nog even bedankt voor de gedane moeite, en deze stond er versteld van hoezeer het een verandering was ten opzichte van de dag ervoor. en was ook blij met de zaalopname, na haar nu zo gezien te hebben.


Peter