Dag 22

Dit blog gaat over het herstel van mijn moeder, Jacqueline, die vrijdag 12 juli 2013 een ernstige hersenbloeding kreeg. Ik beperk me tot de feiten aangezien anderen zelf al genoeg emoties hebben en de mijne daar niet bij nodig hebben.

DAG 22

Jacqueline was 's middags wakker maar wel moe. Ze was 's ochtends helemaal gewassen en ze was op een ander bed gelegd. Het luchtbed waar ze op lag gaf haar niet voldoende ondersteuning. Ze ligt nu op een gewoon bed met een luchtmatje eronder tegen het doorliggen en haar houding is inderdaad beter. Dit nieuwe bed is ook met het oog op een andere belangrijke verbetering: vanaf vandaag mag Jacqueline naar de verpleegafdeling zodra daar plek is en daar gebruiken ze deze bedden. Ze had 's nachts en 's ochtends niet veel gezegd, alleen 'ja' en 'auw'. Op de vraag of ze pijn had schudde ze nee. Ze had wel geslapen. Haar temperatuur was 's nachts weer behoorlijk hoog geweest, in de 39. Dit komt mogelijk doordat ze opnieuw de bacterie heeft die ze eerst ook had. Deze bacterie reageert echter goed op antibiotica en kan dus goed verholpen worden. Het infuus in haar rechtervoet is een beetje rood geworden en dat infuus hebben ze dan ook verwijderd. Aan de linkerkant lijkt hetzelfde te gebeuren en het duurt waarschijnlijk niet lang tot ze ook die weghalen. Jacqueline heeft eigenlijk verder toch geen infuus meer nodig omdat ze geen medicijnen meer krijgt. Ze gaan echter nog wel kijken of ze ergens anders kunnen prikken. De fysiotherapeut was tevreden: Jacqueline is niet stijf. 's Nachts had ze een handschoen aan gekregen zodat ze haar hand niet vast hoefden te leggen, maar ook daar heeft ze zich om de een of andere manier uitgewrongen. Haar handen liggen dus weer gewoon met een polsbandje vast. 

Vanmiddag is Jacqueline naar de verpleegafdeling overgebracht. Verdieping negen, zaal zeventig, bed zes. Ze is van al haar apparatuur af, op wat vocht en voeding na. Ze krijgt nog wel wat extra lucht via de neus toegediend, maar dat buisje komt elke keer op miraculeuze wijze uit haar neus. Zonder het buisje kan ze toch nog goed ademen, dus misschien verdwijnt het wel. Jacqueline heeft nu een mooie flatscreen bij het bed staan waar ze ontspannen tv kan kijken. Ze ligt met nog twee andere mensen op de zaal, een jonge en een oudere man. Jacqueline was tijdens het bezoeken nogal onrustig, wel konden we op een redelijke manier met haar communiceren. Ze heeft het woord "Rapunzel" gezegd. Wat ze daarmee bedoelt weet niemand. Ze lachtte soms al wel weer vrolijk, maar ze lijkt een beetje geprikkeld. Wat de reden daarvoor is weten we helaas niet, maar na drie weken in bed is dat ook wel te begrijpen. Ook denken we dat ze wat last heeft van haar rug blessure, de verpleegsters zouden haar wat meer omhoog leggen. Stuk comfortabeler natuurlijk.

Kortom, na drie weken heeft Jacqueline grote stappen gemaakt. We hopen dat dit zich voortzet de komende tijd.