Dag 29

Dit blog gaat over het herstel van mijn moeder, Jacqueline, die vrijdag 12 juli 2013 een ernstige hersenbloeding kreeg. 

DAG 29

Toen we 's middags aankwamen, was Jacqueline niet op de kamer. We hoorden van een verpleegster dat ze net naar de fysiotherapie was. Ze vond de fysiotherapie wel zwaar en zei dat ze het gevoel had dat het minder goed met haar ging dan voorheen. Echter, wij zien wel degelijk verbetering (zie de rest van dit bericht) en denken dat het komt doordat het bloed meer gaat stromen door haar benen en dat ze dat verward met een vervelend gevoel. 's Ochtends was ze lekker aan de babbel geweest, want ze had dingetjes over Mario en mij aan de verpleegster verteld. Ze had ook het centrale (lange) infuus gekregen, deze loopt door haar bovenarm. Ze had er geen last van. Ze  mocht van de verpleegster even naar beneden/naar buiten, maar net toen we weg wilden rijden begon het oude infuus in haar hand te lekken. Het werd snel opgeruimd, waarna we alsnog even naar buiten zijn geweest zodat Jacqueline even een frisse neus kon halen. Ze was echter wel moe en wilde toch wel graag weer in bed liggen. Eenmaal weer bovengekomen werd ze weer in bed getild en aangezien de kamer nu helemaal leeg is (de twee andere patiënten zijn naar huis) is ze twee bedden naar links verplaatst zodat ze naar buiten kan kijken. 

's Avonds was Jacqueline wakker, ondanks dat ze niet geslapen had nadat we weg waren gegaan. Er stond nog een bordje met eten waar ze net aan wilde beginnen. Toen ik echter naar de verpleegster toe ging om te vragen of ze de buikband los wilde maken zodat Jacqueline wat makkelijker kon eten, vroeg ze verbaasd of Jacqueline geen eethulp had gehad. Dat was dus niet zo, maar ze zei dat we maar moesten kijken hoe het ging. Het eten ging prima. Jacqueline heeft alles zelf gedaan en heeft bijna alles opgegeten (op één hapje na, maar dat doet ze thuis ook altijd). Verder lachtte ze en praatte ze weer lekker mee, maar ze was nog wel moe. Toen we weggingen zei ze dat ze zoveel moeite moest doen om haar rechteroog open te krijgen (wat ook bijna nooit open is), maar op de vraag of ze er dan wat mee zag zei ze 'nee'. Dit is helaas natuurlijk weer wat minder goed nieuws, maar eigenlijk was ook wel te verwachten dat dit niet meer goed zou komen. Ze doet het echter prima met alleen haar linkeroog, dus dat zal wel goed komen.