Dag 20

Dit blog gaat over het herstel van mijn moeder, Jacqueline, die vrijdag 12 juli 2013 een ernstige hersenbloeding kreeg. Ik beperk me tot de feiten aangezien anderen zelf al genoeg emoties hebben en de mijne daar niet bij nodig hebben.

DAG 20

Vannacht heeft Jacqueline eindelijk redelijk geslapen. 's Ochtends heeft ze een CT-scan gehad om te kijken of de coil en stent nog goed zitten. Dat zag er allebei prima uit en het aneurysma is niet groter geworden. Door de scan was Jacqueline wel erg moe. Haar temperatuur was prima: 37,1 maar ze zweette nog wel heel erg. Waar dat precies door komt kon de verpleger ons niet vertellen, maar de hersenstam (waar de bloeding zat) regelt o.a. de temperatuur e.d. en kan hier dus mee te maken hebben. Ze hebben 's morgens ook het ballonnetje uit de tracheacanule verwijderd en morgen krijgt Jacqueline een kleinere canule. Ze hoest nog steeds veel slijm op, maar hoest wel met veel kracht. Ze houdt har omgeving goed in de gaten en reageert op de meeste vragen. Ze maakte vandaag ook voor het eerst lipbewegingen die leken op het maken van zinnen, maar door de canule kan ze nog niet spreken. De tracheacanule zit namelijk onder de stembanden, waardoor er geen lucht langs de stembanden gaat om geluid te produceren. Ze vormde met haar lippen wel een keer Peters naam en ze probeerde een keer 'ja' te zeggen. Ze vormde ook een keer een zin, maar daarvan kon ik niet ontcijferen wat ze wilde zeggen. Motorisch gezien was ze redelijk rustig. Ze heeft ook wat meer controle over haar rechterhand. Ze hebben Jacqueline ook een apparaatje gegeven met een alarmknop erop zodat ze daarop kan drukken als er iets is, maar dat lukt haar nog niet. Ze gaan kijken of ze hier misschien een andere oplossing voor hebben. Mocht het plaatsen van de nieuwe tracheacanule goed gaan en kan ze alarm slaan als dat nodig is, dan is de kans groot dat ze van de IC naar de verpleegafdeling voor beroertes gaat. Dit is echter van een aantal factoren afhankelijk: ze moet zelf goed kunnen slikken en hoesten met de nieuwe tracheacanule, ze moet op de een of andere manier alarm kunnen slaan, er moet plaats zijn op de verpleegafdeling en er moet een kamer apart voor haar zijn. Dit is dus goed nieuws en een beetje optimisme is op zijn plaats, maar laten we niet meteen allemaal gaan juichen dat alles helemaal goed komt. De kans is groot dat Jacqueline hier niet ongeschonden uit komt, hoe graag we dit ook willen en de weg is nog erg lang. Positiviteit is dus prima, maar laten we niet doorslaan met z'n allen.

's Avonds was Jacqueline erg moe. Ze deed haar ogen wel open en gaf 'ja' en 'nee' aan moet haar hoofd, maar ze was vooral slaperig.