Dag 10

Dit blog gaat over het herstel van mijn moeder, Jacqueline, die vrijdag 12 juli 2013 een ernstige hersenbloeding kreeg. Ik beperk me tot de feiten aangezien anderen zelf al genoeg emoties hebben en de mijne daar niet bij nodig hebben.

DAG 10

Peter belde 's ochtends naar het ziekenhuis en kreeg te horen dat het eigenlijk wel goed ging met Jacqueline. Relatief gezien, uiteraard. Ze was 's nachts weer behoorlijk actief geweest. De verpleegster vermoedde ook dat ze af en toe opdrachtjes uitvoerde. Zo had ze een aantal keer haar duim opgestoken wanneer daar om gevraagd werd. Echter, toen wij 's middags aankwamen was er van deze activiteit weinig over. Jacqueline had haar ogen vrij veel dicht. Wanneer ze haar oog wel open had keek ze om zich heen. Ze probeerde meerdere keren omhoog te kijken naar de standaard met infusen en metertjes. Hiertoe trok ze haar wenkbrauwen dan hoog op om extra zicht te krijgen. Waarschijnlijk lukte het niet helemaal, want ze bleef het herhalen. Haar ademhaling was soms weer een beetje onregelmatig. Dit kan komen doordat ze plotseling pijn had, want vaak fronste ze op die momenten ook. Verder was haar bloeddruk goed en had ze iets minder koorts (38.5). 

Tijdens het tweede bezoekuur was Jacqueline een stuk helderder. Ze had haar ogen de hele tijd open en keek ons helder aan. Ze bewoog ook veel met haar linkerhand en -arm. Ze legde haar hand meerdere malen naast haar hoofd en we weten nu misschien wat ze ermee bedoelt of wilt. Als je haar hand tegen je gezicht aanhoudt beweegt ze langzaam haar duim om je gezicht te strelen. Of dat ook echt is wat ze wilt weten we helaas niet, maar het is in ieder geval weer iets meer. Ze pakte je hand ook vast. Soms bewoog ze ook haar linkerbeen, maar dat waren meer stuiptrekkingen dan bewuste bewegingen. Desondanks toch weer een kleine verbetering aangezien ze haar benen al een aantal dagen niet bewogen had. Als je haar iets vroeg knikte ze soms ja, hoewel dit soms een beetje uit de hand leek te lopen en ze bleef knikken. Ze keek weer veel op zich heen, met name naar de standaard met apparatuur aan de zijkant. Ze trok haar wenkbrauwen ook vaak op en soms leek ze je bewegingen na te doen (met name zwaaien). Haar ademhaling gaat helaas wel weer erg onregelmatig. Jacqueline krijgt nu medicijnen om haar bloeddruk lager te houden. Daarnaast krijgt ze ook nog steeds antibiotica en paracetamol. Desondanks is het toch wel weer stap vooruit, nu maar hopen dat ze vooruit blijft gaan en dat dit niet een eenmalig iets was. Ze reageert in ieder geval goed op ons.