DAG 24
Jacqueline was 's middags erg wakker. Ze praatte regelmatig, zei soms zelfs korte zinnetjes en maakte een paar keer zelfs een bijdehand grapje. Ze had het grootste deel van de tijd goed door waar we het over hadden of wat we aan haar vroegen en gaf ook bijna elke keer antwoord. Haar handen liggen nu weer vast door polsbandjes en ze heeft nu ook een band om haar middel tegen het opzij zakken. Ze zakt echter nog wel wat naar beneden omdat ze zo klein is en ligt dus niet heel lekker. Ze heeft meerdere keren een beetje water gedronken (door een rietje) en kon zelfs zelf het bekertje vasthouden. Ze bewoog beide handen goed, ook naar elkaar toe. Ze leek geen koorts te hebben en kreeg voor zo ver wij konden zien ook geen antibiotica meer. Al met al zag ze er goed uit, maar toen we weggingen was ze wel moe.
's Avonds was Jacqueline erg moe. Ze had een beetje last van haar rug, maar bleef desondanks toch redelijk rustig liggen. Ze zei wel wat, maar niet zo heel veel. Ze voelde koel aan en had het zelfs een beetje koud. Verder geen veranderingen.
Beste Peter,Maxime en Mario,
BeantwoordenVerwijderenVoor jullie zijn het zware dagen. Elk lichtpuntje brengt kracht en moed om door te gaan. Liefde is de balans om gedragen te worden en om momenten van dieptepunten op te vangen. Houd moed!
Lieve Jacqueline,
Een stap vooruit. Wat fijn zeg, niet meer op de IC. Je ligt nu op een kamertje alleen. Misschien wel zo rustig en kan jij je goed op jezelf concentreren. Ik hoop dat die vervelende bacterie goed gereageerd heeft op de antibiotica en niet meer terugkomt.
Wat gebeurt er toch veel voor je. In die drie weken heb je veel ondergaan. Wat gaat er allemaal in je om? Ik kan mij daar geen voorstelling aan geven. Wel voel ik met je mee dat elke vooruitgang hoop en moed geeft. Blijf daar in vertrouwen!
Dikke knuffel, Monique
Hallo Jacqueline en familie
BeantwoordenVerwijderenheb gisteren voor het eerst weer gewerkt na mijn vakantie en hoorde wat er gebeurt is. Ook hoorde ik gelijk van deze blog. Ik begon vanmorgen gelijk te lezen en moest af en toe stoppen, wat een verhaal. Wat goed van je dochter om het allemaal op te schrijven en bedankt dat wij zo met je, jullie mee mogen leven.
Voor je familie, ik ben een collega van Team wit.
Van harte Beterschap Tina van der Ven
Lieve Jacqueline en familie,
BeantwoordenVerwijderenAfgelopen vrijdag hebben we even stil gestaan bij het feit dat het pas en ook al weer drie weken geleden was dat het allemaal mis ging. Je bent als mens zo kwetsbaar en de wereld draait gewoon door. Toch zijn we er onderling als medewerkers heel veel mee bezig en ben je steeds in onze gedachten.
Gelukkig zijn er in de afgelopen drie weken ook weer kleine dingetjes vooruit gegaan en dat geeft ook weer moed om de volgende weken weer verder te knokken hopen we.
hartelijke groetjes namens alle medewerkers van team geel