Dag 27

Dit blog gaat over het herstel van mijn moeder, Jacqueline, die vrijdag 12 juli 2013 een ernstige hersenbloeding kreeg. Ik beperk me tot de feiten aangezien anderen zelf al genoeg emoties hebben en de mijne daar niet bij nodig hebben.

DAG 27

Toen we 's middags aankwamen werd Jacqueline net in een stoel gehesen. Ze was wakker en helder en praatte een beetje mee. Ze wist nog wat van voorgaande dagen en voelde zich ok. Ze heeft een nieuwe sonde in haar neus voor de sondevoeding. Toen we vroegen of de logopediste al was geweest zei ze 'nee'. We hopen dat die na ons bezoek nog langs geweest is (of misschien was Jacqueline het vergeten, kan ook). Ze heeft ook weer even zelfstandig water gedronken. Hoewel ze het fijn vond om te zitten, was ze wel snel moe. Ze was 's ochtends ook gewassen en van al dat gesleep raak je ook vermoeid. Helaas waren er duidelijk veel te weinig verpleegsters, want we hebben meer dan drie kwartier moeten wachten tot er twee verpleegsters kwamen om Jacqueline weer in bed te tillen (onacceptabel als je het mij vraagt). Toen ze weer in bed lag, ging het allemaal wel weer en viel ze al bijna in slaap. 

Dag 26

Dit blog gaat over het herstel van mijn moeder, Jacqueline, die vrijdag 12 juli 2013 een ernstige hersenbloeding kreeg. Ik beperk me tot de feiten aangezien anderen zelf al genoeg emoties hebben en de mijne daar niet bij nodig hebben.

DAG 26

Vanochtend is de fysiotherapeut lang bij Jacqueline geweest. Daarna is ze weer in een stoel gezet, wat wel goed ging. Hierdoor was ze wel erg moe en sliep ze vooral. 's Middags is er een röntgenfoto gemaakt van de sonde. Hier zit een ijzeren draadje in waarvan ze wilden weten of die nog goed zat. Dit bleek niet zo te zijn, maar toen ze hem omhoog trokken kwam die er bij Jacqueline haar mond weer uit, waarna de sonde er snel helemaal uit moest. Dit was dus nog vermoeiender en 's avonds sliep Jacqueline ook bijna alleen maar. Ze werd af en toe kort wakker en had dan veel last van haar rug. De verpleegsters hebben haar toen even op haar zij gelegd, wat iets beter was. De sonde word helaas wel vanavond weer teruggeplaatst. Morgen komt de logopediste om te kijken of Jacqueline misschien vla/perenmoes/appelmoes door kan slikken. 

NOTE: een kort berichtje vandaag omdat ze zoveel sliep

Dag 25

Dit blog gaat over het herstel van mijn moeder, Jacqueline, die vrijdag 12 juli 2013 een ernstige hersenbloeding kreeg. Ik beperk me tot de feiten aangezien anderen zelf al genoeg emoties hebben en de mijne daar niet bij nodig hebben.

DAG 25

Toen we 's middags aankwamen bleek Jacqueline weer verplaatst ze zijn naar de kamer waar ze eerst lag. Ze krijgt nog wel antibiotica om er zeker van te zijn dat de bacterie straks weg is. Daarnaast heeft ze haar eigen pyjama aan, wat ze wel fijn vind. Het infuus om vocht toe te dienen van haar voet is verplaatst naar haar hand omdat ze er last van kreeg. De verpleegster zei dat ze haar 's ochtends even in een stoel hadden gezet en dat ze zelf rechtop bleef zitten. Jacqueline praatte wat minder dan gisteren, maar nog steeds wel wat. Verder geen veranderingen. 

's Avonds sliep Jacqueline vooral. Ze was erg moe. Als ze wakker was praatte ze wel een beetje, maar niet zoveel als 's middags. 

NOTE: De verslagen worden wat korter, want er valt niet heel veel nieuws te vertellen. Jacqueline gaat nog teeds langzaam vooruit, maar ik ga de verhalen ook niet langer maken dan nodig is. 

Dag 24

Dit blog gaat over het herstel van mijn moeder, Jacqueline, die vrijdag 12 juli 2013 een ernstige hersenbloeding kreeg. Ik beperk me tot de feiten aangezien anderen zelf al genoeg emoties hebben en de mijne daar niet bij nodig hebben.

DAG 24

Jacqueline was 's middags erg wakker. Ze praatte regelmatig, zei soms zelfs korte zinnetjes en maakte een paar keer zelfs een bijdehand grapje. Ze had het grootste deel van de tijd goed door waar we het over hadden of wat we aan haar vroegen en gaf ook bijna elke keer antwoord. Haar handen liggen nu weer vast door polsbandjes en ze heeft nu ook een band om haar middel tegen het opzij zakken. Ze zakt echter nog wel wat naar beneden omdat ze zo klein is en ligt dus niet heel lekker. Ze heeft meerdere keren een beetje water gedronken (door een rietje) en kon zelfs zelf het bekertje vasthouden. Ze bewoog beide handen goed, ook naar elkaar toe. Ze leek geen koorts te hebben en kreeg voor zo ver wij konden zien ook geen antibiotica meer. Al met al zag ze er goed uit, maar toen we weggingen was ze wel moe. 

's Avonds was Jacqueline erg moe. Ze had een beetje last van haar rug, maar bleef desondanks toch redelijk rustig liggen. Ze zei wel wat, maar niet zo heel veel. Ze voelde koel aan en had het zelfs een beetje koud. Verder geen veranderingen. 

Dag 23

Dit blog gaat over het herstel van mijn moeder, Jacqueline, die vrijdag 12 juli 2013 een ernstige hersenbloeding kreeg. Ik beperk me tot de feiten aangezien anderen zelf al genoeg emoties hebben en de mijne daar niet bij nodig hebben.

DAG 23

's Middags was Jacqueline rustiger dan gisteravond, maar nog steeds wel onrustig. Ze had wat verhoging, maar geen koorts. Doordat ze opnieuw de bacterie heeft die ze eerder ook al had, is ze nu verplaatst naar een aparte kamer zodat ze de andere patiënten niet zo gemakkelijk aan kan steken. Ze ligt nu op kamer 73. We mogen haar niet zoveel aanraken en ook geen kusje geven en bij vertrek moeten we onze handen desinfecteren en direct van de afdeling af. Ze had twee handschoenen aan, zodat ze niet aan haar polsen vast hoeft te liggen. Verder was er weinig verandering.

's Avonds was Jacqueline aanzienlijk rustiger. Ze was een beetje verzakt, maar toen ze weer recht lag bleef ze ook zo liggen. Ze zei vrij vaak wat, maar het bleef altijd kort: woordjes als 'ja', 'nee', 'uh', 'wat' en 'oké'. Wanneer ze wat zegt, is ze wel snel moe. Jacqueline lijkt door te hebben wat er om haar heen gebeurt en reageert er vaak ook op. Ze zegt naar ons idee wel erg vaak 'ja'. Het kan zijn dat ze het gewoon overal mee eens is, of vaak 'ja' zegt omdat ze niet precies weet wat we zeiden. Ze lachte redelijk vaak en lag er ontspannen bij. Verder wederom geen veranderingen. 

Dag 22

Dit blog gaat over het herstel van mijn moeder, Jacqueline, die vrijdag 12 juli 2013 een ernstige hersenbloeding kreeg. Ik beperk me tot de feiten aangezien anderen zelf al genoeg emoties hebben en de mijne daar niet bij nodig hebben.

DAG 22

Jacqueline was 's middags wakker maar wel moe. Ze was 's ochtends helemaal gewassen en ze was op een ander bed gelegd. Het luchtbed waar ze op lag gaf haar niet voldoende ondersteuning. Ze ligt nu op een gewoon bed met een luchtmatje eronder tegen het doorliggen en haar houding is inderdaad beter. Dit nieuwe bed is ook met het oog op een andere belangrijke verbetering: vanaf vandaag mag Jacqueline naar de verpleegafdeling zodra daar plek is en daar gebruiken ze deze bedden. Ze had 's nachts en 's ochtends niet veel gezegd, alleen 'ja' en 'auw'. Op de vraag of ze pijn had schudde ze nee. Ze had wel geslapen. Haar temperatuur was 's nachts weer behoorlijk hoog geweest, in de 39. Dit komt mogelijk doordat ze opnieuw de bacterie heeft die ze eerst ook had. Deze bacterie reageert echter goed op antibiotica en kan dus goed verholpen worden. Het infuus in haar rechtervoet is een beetje rood geworden en dat infuus hebben ze dan ook verwijderd. Aan de linkerkant lijkt hetzelfde te gebeuren en het duurt waarschijnlijk niet lang tot ze ook die weghalen. Jacqueline heeft eigenlijk verder toch geen infuus meer nodig omdat ze geen medicijnen meer krijgt. Ze gaan echter nog wel kijken of ze ergens anders kunnen prikken. De fysiotherapeut was tevreden: Jacqueline is niet stijf. 's Nachts had ze een handschoen aan gekregen zodat ze haar hand niet vast hoefden te leggen, maar ook daar heeft ze zich om de een of andere manier uitgewrongen. Haar handen liggen dus weer gewoon met een polsbandje vast. 

Vanmiddag is Jacqueline naar de verpleegafdeling overgebracht. Verdieping negen, zaal zeventig, bed zes. Ze is van al haar apparatuur af, op wat vocht en voeding na. Ze krijgt nog wel wat extra lucht via de neus toegediend, maar dat buisje komt elke keer op miraculeuze wijze uit haar neus. Zonder het buisje kan ze toch nog goed ademen, dus misschien verdwijnt het wel. Jacqueline heeft nu een mooie flatscreen bij het bed staan waar ze ontspannen tv kan kijken. Ze ligt met nog twee andere mensen op de zaal, een jonge en een oudere man. Jacqueline was tijdens het bezoeken nogal onrustig, wel konden we op een redelijke manier met haar communiceren. Ze heeft het woord "Rapunzel" gezegd. Wat ze daarmee bedoelt weet niemand. Ze lachtte soms al wel weer vrolijk, maar ze lijkt een beetje geprikkeld. Wat de reden daarvoor is weten we helaas niet, maar na drie weken in bed is dat ook wel te begrijpen. Ook denken we dat ze wat last heeft van haar rug blessure, de verpleegsters zouden haar wat meer omhoog leggen. Stuk comfortabeler natuurlijk.

Kortom, na drie weken heeft Jacqueline grote stappen gemaakt. We hopen dat dit zich voortzet de komende tijd.

Dag 21

Dit blog gaat over het herstel van mijn moeder, Jacqueline, die vrijdag 12 juli 2013 een ernstige hersenbloeding kreeg. Ik beperk me tot de feiten aangezien anderen zelf al genoeg emoties hebben en de mijne daar niet bij nodig hebben.

DAG 21

Toen we 's middags bij Jacqueline kwamen was de canule al veranderd. Met deze kan ze ook een klein beetje praten en ze heeft twee keer 'ja' gezegd, al was het niet hard. Ze hoestte wel hard, soms zo sterk dat ze het dopje van de tracheacanule af hoestte. Verder was ze alert en keek veel om zich heen. Ze bewoog rustig en gecontroleerd, ook met haar linkerarm. De verpleger vertelde verder dat ze 's ochtends een klein beetje water had gehad en dat dat goed ging. Later op de middag zou de logopediste komen om te bespreken of ze misschien al een beetje yoghurt mag proberen. De muziek die we gisteravond mee hadden genomen op verzoek van de verpleger stond ook aan en dat leek ze prettig te vinden. Ze reageert erg positief op bezoek en glimlacht vaak. Aan het eind van het bezoekuur is ze echter wel erg moe. 

Echter, toen we 's avonds kwamen was de canule weg en afgeplakt en ademde ze door een buisje in haar neus. Toen we hiernaar vroegen bij de verpleegster zei ze dat Jacqueline de canule zelf uit haar keel had getrokken toen ze even niet met haar handen vast lag. Er zit nu een groot gaasje overheen, maar doordat er nog wel een gat/gaatje (grootte is relatief) achter zit hoest ze daar het slijm eruit en blijft het gaasje niet goed zitten. Die wordt dus vaak vernieuwd. Ze zal niet opnieuw een canule krijgen, want het gaat zo in principe ook prima (op het slijm na dus). Ze hebben ook een alternatief gevonden voor de alarmknop. Jacqueline heeft nu een knijpballontje naast haar bed hangen waar ze aan kan knijpen als er iets aan de hand is. De verpleegster vertelde echter dat ze er vaak in knijpt. Wanneer de verpleegster dan komt, lijkt er niets aan de hand te zijn. Misschien vind Jacqueline het gewoon leuk om te doen, misschien vind ze het prettig om ergens in te knijpen of misschien is het gewoon paniek. We zullen kijken hoe het de komende dagen gaat en zullen ook een stressballetje voor haar meenemen voor het geval ze het gewoon prettig vind om ergens in te knijpen. De logopediste is niet geweest, die komt de 5e (augustus) pas. Jacqueline had op verzoek van de arts wel al een keer haar naam gezegd, maar praten zal nu weer moeizamer gaan doordat de canule verwijderd is. Verder was alles weer prima. Jacqueline was wel moe en dus niet heel actief, maar dat is te begrijpen. Ze reageerde nog wel op vragen door te knikken of te schudden met haar hoofd.